آنچه به آنها زنان مسلمان داده‌اند بخواهند اين حكم خداوند است كه ميان شما داورى مىكند و خداوند آگاه و حكيم است و اگر چيزى از [ مهريّه ] زنانى از شما كه به ميان كفّار رفته‌اند از دستتان برود موفق به وصول آن نشويد و آنگاه از كافران در مقابل آن چيزى گرفتيد [ و نگه داشتيد ] به كسانى كه همسرانشان رفته‌اند همانند آنچه خرج مهر آنان كرده اند بدهيد و از خداوندى كه به او ايمان داريد پروا كنيد » . « 2 » ابن كثير در اين باره مىگويد : در اين سال [ سال ششم هجرت ] زنان مسلمان بر مشركان حرام اعلام شدند و بدين مناسبت اين آيات نازل شد كه « اى كسانى كه ايمان آورده ايد هنگامى كه زنان مسلمان مهاجر به ميان شما آيند » . « 3 » وى همچنين مىگويد : « سپس زنانى مسلمان و مؤمن نزد رسول خدا ( ص ) آمدند و آنگاه خداوند اين آيات را نازل ساخت كه « اى كسانى كه ايمان آورده ايد هنگامى كه زنان مسلمان مهاجر به ميان شما آيند . . . » و در پى آن عمر بن خطاب دو زن مشرك را كه در اختيار داشت طلاق داد و با يكى از آنها معاوية بن ابى سفيان و با ديگرى صفوان بن اميه ازدواج كرد » . « 4 » نگارنده با استناد به همين اظهارات ابن كثير بر اين عقيده است كه تحريم ازدواج زن مسلمان با غير مسلمان و نيز ازدواج مرد مسلمان با زن مشرك در پى اين ماجرا و پس از عقد قرارداد « صلح حديبيّه » صورت گرفته است . به هر حال آيات مذكور حاكى از سه مطلب است : الف : ازدواج زن مسلمان و باقى ماندن او در پيمان ازدواج سابق با هر مرد كافرى حرام است ، خواه آن مرد از مشركان و خواه از اهل كتاب باشد ، چرا كه بر خلاف آنچه برخى از نويسندگان اخير كه به درك اصل حقايق نايل نمى آيند و آنچه

--> ( 2 ) ممتحنه / 10 - 11 . ( 3 ) البداية و النهاية ، ج 4 ، ص 180 . ( 4 ) مائده / 73 .